kategoria ‘Diagnoza społeczna’

Diagnoza społeczna cz III

Diagnoza grup społecznych praktykowana jest dla rozpoznania trudności, na które napotyka aktywność wychowawcza, kulturalna, socjalna małych grup społecznych — zespołów młodzieży w jej stowarzyszeniach i związkach, zespołów amatorskich w klubach, świetlicach, domach kultury, kół zainteresowań organizowanych. dla pozalekcyjnej aktywności młodzieży szkolnej, aktywności niewielkich stowarzyszeń i klubów młodzieży, dorosłych, osób starszych. Pedagogika społeczna specjalizuje się — przynajmniej na razie — tylko w zakresie rozpoznawania potrzeb i trudności małych grup społecznych, tzn. takich, których członkowie znają się co najmniej z widzenia i mogą się ze sobą stykać osobiście. Najefektywniejszym narzędziem diagnostyki małych grup społecznych są badania socjometryczne, których wyniki bywają często ujmowane w postaci tzw. socjogramów, pozwalających jednym rzutem oka uchwycić takie fakty życia grupowego, jak naturalnego przywódcę (naturalnych przywódców) grupy, pokrywanie się lub niepokrywanie tego naturalnego przywództwa z kierownictwem formalnym, formowanie się w grupie mniejszych podzespołów — kręgów przyjaźni lub „klik”, popularność lub niepopularność poszczególnych członków grupy, ... czytaj dalej

Diagnoza społeczna cz II

Pewna odmiana wywiadu środowiskowego zyskała w instytucjach pracy socjalnej zdecydowaną aprobatę. Mianowicie przybieranie przez wywiad środowiskowy cech wywiadu opiekuńczego. Rzecz polega na tym, że przeprowadzający wywiad nie ogranicza się do zbierania informacji, lecz pod wpływem wymagań sytuacji — podaje osobie badanej użyteczną informację (np. gdzie i jak załatwić ważną dla badanego sprawę), udziela rzeczowej pomocy (np. napisze podanie, ułatwi rozmowę z wydziałem kadr w miejscu pracy), okaże pomoc psychiczną (wysłucha „spowiedzi” osoby badanej, dopomoże do osłabienia jej niepokoju etc.). W badaniach naukowych (np. socjologicznych) tego rodzaju odchylenia wywiadu od zadań czysto poznawczych są traktowane niechętnie, jako zaburzające „pole badania”, natomiast pedagogika społeczna traktuje je życzliwie i bez zastrzeżeń, gdy wywiad — podobnie jak w badaniu lekarskim — ma na celu poczynania praktyczne oraz z zastrzeżeniami — gdy wywiad realizuje rozpoznania mające służyć rozwiązaniom problematyki teoretycznej; zastrzeżenia w tym drugim przypadku sprowadzają się do dyrektywy: najpierw wywiad właściwy i dopiero gdy go zakończysz — przejdź do pomocy wychowawczej i opiekuńczej. Jakiego rodzaju instytucje i ... czytaj dalej