Pedagogika Społeczna

W toku ostatnich stu lat działalność społeczna na rzecz osób, grup i warstw społecznych wymagających opiekuńczego oparcia lub oświatowej i kulturalnej pomocy ze strony odpowiednich instytucji ? doznała gruntownych przeobrażeń. Rozpatrzeniu genezy tych przeobrażeń, ich etapów i form poświęcony zostanie rozdział VI tej książki. Na razie ograniczmy się do wejrzenia w podstawową zmianę, jaka objęła realizatorów działalności społecznej z ramienia instytucji opiekuńczych i kulturalno-oświatowych. Pierwotnie byli to ludzie dobrej woli, bezinteresownie działający w stowarzyszeniach i instytucjach dobroczynności, pomocy społecznej, oświaty ludowej, upowszechnienia kultury. A więc społecznicy, którym tyle uwagi poświęcili nasi wielcy pisarze, z Prusem i Żeromskim na czele. Ich społecznikowska aktywność stanowiła splot cech wywołujących dziś mieszane uczucia zakłopotania i podziwu. Zakłopotanie wywołuje niekompetencja społeczników ? nie przygotowanych lub przygodnie tylko przygotowanych do pełnienia swych zadań, a także ich ?niedyspozycyjność” i nieregularność działania. Natomiast podziw wciąż żywy budzi zapał społeczników w pełnieniu służby, na rzecz ideałów narodowych, klasowych, humanitarnych ? ich ... czytaj dalej